Yeni yazılmış ve henüz okunmamış bir şiirin soluğunu arıyorum, ölümün sessizliğiyle karşılaşmak için değil; içimdeki haykırışları bile duyamadığım için.
Yer kabuğunun çatlağından içeriye sızmak için gidiyorum.
Yasını tutmak için bombalanan asma köprüleri; otoyolların derisini yüzdüğü kuzey ormanlarının ve düşünce suçlularının gözyaşlarını başkalarına taşımak için gidiyorum.
Tahtlarının köle pazarından alındığını düşünmeyen ve mücevherleriyle erkeklerin başlarına taç olduğunu sanan kadınlara inat gidiyorum.
Yeleleri vardır belki Ay’ın ve kendimi bildim bileli dört nala olan gelgitlerimi kucaklar diye gidiyorum.
Postacıların benzer mektuplar getirmesinden ve insanların döndürdüğü dolaplardan kurtulmak için gidiyorum.
Sulara dalıp yakalamak için en yüksek dalgayı ve yakalanmamak için balık ağlarına, gidiyorum.
Ne üzerime düşen gölgeden ne de gözüme tutulan ışıktan korkmadığım için…
Var olmaktan korkmamayı da öğrenmek için.
Nasıl da bilinmez bir yuvarlak benim için bu dünya; yanardağlarıyla, ıssız adalarıyla, açık denizleriyle… Onu portakal gibi soya soya, en küçük çekirdeğine kadar görmek için gidiyorum.
Uyandığımda nerede olduğumu hatırlamamak için… Kulağıma deniz kabukları dayamak; balinaların şarkılarını dinlemek, manta sürüsüyle birlikte sudan sıçramak için gidiyorum.
Bütün denizleri yutmaya gidiyorum, çöplerini tükürebilmek için kirli uygarlığın yüzüne gerisin geri.
Zıpkın yemiş hayallerimi ahtapotların kollarına emanet etmek için gidiyorum.
Şiirden beslenmedikleri için patlayacak balon gibi şişen tüm ruhlardan sıkıldığım için gidiyorum.
İmgelerle, metaforlarla donanmak içi; kabıma sığmadığım, suların derinliği çağırdığı için gidiyorum. Beni Güney Kutbu’na götürecek gemiye vardığımda, tüm samimiyetimle özür dilemek için gidiyorum buz dağlarından. Onları yitirmemek için elimden geleni yapmalıyım diyerek gidiyorum.
Çocukluğumun dumanlı vapurlarını da ekleyerek yolculuğuma.
Ama söylesene deniz feneri ne kadar uzaklaşabilirim karadan?
